thaicadetshop.com - ประกาศผลสอบ นตท. , ประกาศผลสอบ นตท.55 , ประกาศผลสอบ นตท.2555 , ประกาศผลสอบ นตท.ทบ. , ประกาศผลสอบ นตท.ทอ. , ประกาศผลสอบ นตท.ตร. , ประกาศผลสอบ นตท.ทร. , ประกาศผลสอบนายร้อยตำรวจ 55 , ประกาศผลสอบนายเรือ 55 , ประกาศผลสอบนายเรืออากาศ 55 , ประกาศผลสอบ นตท.54 , ป

"คัดลอกจากเว็บไซต์ pyntoday เพื่อเป็นการเผยแพร่บทบาทของหญิงไทยในปัจจุบันเพื่อภารกิจปกป้องและสร้างความสมานฉันท์ประเทศชาติอันเป็นที่รักของตนเอง กระผมขอขอบคุณผู้เสียสละทุก ๆ ท่านมา ณ ที่นี้ด้วยครับผม"

เมื่อข้าพเจ้า...มาเป็นทหารพรานหญิง (ตอนที่ 1)

ทหารชุดดำ ในความคิดของหลายคน อาจคิดว่าความแข็งแกร่ง บึกบึน สมเอกลักษณ์ของ ชายชาติทหารเพียงอย่างเดียว แต่ในความดูอ่อนหวาน เรียบร้อย นุ่ม นวล ดูจากภายนอกแล้วไม่มีสิ่งบ่งบอกคุณสมบัติของการเป็นทหารได้เลย แต่แท้ที่จริงแล้วคำว่า “ทหาร” กลับหล่อหลอมผู้หญิงอีกหลายๆ คน ให้เข้มแข็งและแกร่งได้ ทั้งที่ภายในจิตใจของเธอเหล่านั้น ยังคงอ่อนหวาน และอ่อนโยนเสมอ วันนี้ “ดอกไม้เหล็ก” แห่งกองทัพไทย ได้ผลิดอก ออกผลแล้ว และ ดอกไม้เหล็ก ที่อ่อนหวาน แต่เคลือบไว้ด้วยความแข็งแกร่ง เช่นเดียวกับชายชาติทหาร ทั้งยังเป็นส่วนหนึ่งในการแก้ปัญหาในจังหวัดชายแดนภาคใต้ เส้นทางสู่การเป็นทหารพรานหญิงวันนี้ของพวกเรา เหล่าดอกไม้เหล็ก เชื่อเหลือเกินว่า หลายคนคงอยากติดตาม...

ความฝันของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เมื่อ 20 ปีที่ผ่านมา ที่หลงใหลในเครื่องแบบทหาร จนมี ความฝันว่าสักวันหนึ่งฉันต้องเป็นทหารให้ได้ กระทั่งวันนี้มาถึง เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2551 ข้าพเจ้าได้ส่งใบสมัครไปที่กรมทหารพราน 1 สัปดาห์ผ่านไป ทางกรมทหารพรานติดต่อกลับมาให้ไปทดสอบร่างกาย สัมภาษณ์ และสอบข้อเขียน วันนั้นความรู้สึกของตัวเองไม่คิดเลยว่าจะผ่าน และแล้ววันที่ 29 มีนาคม 2552 กรมทหารพรานให้ไปรายงานตัว จึงพบคำตอบว่า ความฝันจะเป็นจริงแล้วหรือนี่... วันแรกของชีวิตในการก้าวเข้ามาเป็นทหารพราน ชีวิตก็เริ่มเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการใช้ชีวิตประจำวัน ด้านกฎระเบียบ ความเป็นผู้นำ การกล้าตัดสินใจ และความอดทนในเรื่องต่างๆ

ปี้ด..ปี้ด..ปิ๊ด.. เสียงนกหวีดดังขึ้น พวกเราที่นอนหลับอยู่ สะดุ้งตื่นทันที เพื่อมารับการฝึก (อันหฤโหด) ของทหารพรานรุ่นใหม่ เป็นการทดสอบจิตใจ ฝึกความแข็งแกร่ง ความอดทน และความกล้าหาญ ก่อนจะไปปฏิบัติหน้าที่ รับผิดชอบดูแลประเทศชาติในความคิดของฉันขณะนั้น เปรียบตัวเองว่ากำลังตกอยู่ในนรกหรือเปล่า แต่ต้องอดทนเพื่ออนาคตข้างหน้าที่รออยู่ เพราะเป็นการฝึกหนัก เหนื่อย ตั้งแต่การเดิน การวิ่ง การหมอบ แม้กระทั่งการใช้ชีวิตประจำวัน ทั้งการนอน การนั่ง และการกิน ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใดก็ตาม เพื่อให้ทหารได้เคยชินกับความลำบาก เมื่อต้องออกไปปฏิบัติงานจริง ซึ่งอาจต้องลำบากมากกว่านี้ รวมทั้งการฝึกที่เน้นความเคยชินกับสภาพแวดล้อม และยุทธวิธีใหม่ๆ การใช้จิตวิทยา การใช้อาวุธสงคราม การปฐมพยาบาล เน้นการทำแผล ผสมผสานกับงานมวลชน การต่อสู้ด้วยอาวุธและมือเปล่า และสิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุดคงไม่พ้น การยิงปืน ทั้งกลางวันและกลางคืน เพื่อสอนให้รู้ว่าอย่ากลัวในสิ่งที่เราไม่เห็น ไม่ได้ยิน และไม่ได้สัมผัส

นอกจากนี้ชีวิตของบางคนที่อาจไม่เป็นสาระ การกิน อยู่ หลับ นอน ที่ไม่เคยมีกรอบของระเบียบวินัยเป็นตัวกำหนด บัดนี้ชีวิตเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิงแล้วการฝึกกระโดดหอ ฝึกยิงปืน กินอยู่หลับนอนในป่า นอนกลางดิน กินกลางทราย ตลอด 1 สัปดาห์โดยไม่ได้ อาบน้ำ ก็ต้องทน และทำให้ได้ มีบ้างที่บางครั้งน้ำตาของความอ่อนแอก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว มันยากเกินกว่าจะอธิบายได้ อาจเป็นเพราะส่วนลึกของความเป็นผู้หญิง ที่เราอาจหลงลืมไปชั่วขณะ เพราะจิตวิญญาณของความเป็นทหารขณะนี้ มันเข้ามาอยู่ในสายเลือดเสียแล้วกระมัง... การฝึกที่ช่วยเสริมสร้างความเข้มแข็ง อดทน และเด็ดเดี่ยว เพื่อไม่ให้คนเห็นแก่ความสุขส่วนตัว และนึกถึงประโยชน์ของส่วนรวมที่ต้องมาก่อนเสมอ พวกเราเริ่มเรียนรู้หลักในการทำงานต่างๆ มากมาย อาทิ การเข้าถึงมวลชน การเอาชนะใจประชาชน ด้วยการสร้างรอยยิ้ม การช่วยเหลือประชาชนในพื้นที่ต่าง ๆ การสอบถามความเป็นอยู่จากประชาชน การเก็บ DNA และการเก็บบันทึกข้อมูลที่ได้ เพื่อนำมาประมวลผล สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ บอกได้เลยว่า เป็นประชาชนทั่วไป คงไม่สามารถเข้าถึงประสบการณ์แบบนี้แน่นอน

และแล้ววันสิ้นสุดการฝึกก็มาถึง..... ความรู้สึกของทุกคนขณะนั้น ข้าพเจ้าเชื่อเหลือเกินว่า คงเหมือนกันหมด คือวันนี้แล้วหรือที่เราได้เป็นทหารพรานอย่างเต็มตัว ความฝันสู่ความสำเร็จแล้ว มันทำให้ฉันสามารถก้าวผ่านบันไดขั้นแรก ของการเป็น “ดอกไม้เหล็ก” ได้แล้ว ถือว่าภารกิจนี้บรรลุเป้าหมาย วันที่ข้าพเจ้าภาคภูมิใจอย่างที่สุดคือ การ วิ่งสวนสนามและกล่าวคำสัตย์ปฎิญาณต่อหน้าธงชัยเฉลิมพล คือสิ่งที่บ่งบอกให้พวกเราเหล่าดอกไม้เหล็กต้องระลึกไว้เสมอว่า ประเทศชาติคือภารกิจยิ่งใหญ่กว่าเรื่องส่วนตัว พี่น้องในจังหวัดชายแดนภาคใต้ ยังต้องการความช่วยเหลือ และ “เกิดมาต้องตอบแทนบุญคุณแผ่นดิน” ขอบพระคุณพ่อและแม่ ที่บอกกับข้าพเจ้าว่า “ภูมิใจ” ในตัวข้าพเจ้า แม้ว่าจะเกิดมาเป็นหญิง แต่เสียสละชีวิตสุขสบายเพื่อมารับใช้แผ่นดิน ความภูมิใจของข้าพเจ้าวันนี้ กับเส้นทางสู่การเป็น “ดอกไม้เหล็ก” ของพี่น้องจังหวัดชายแดนภาคใต้ ได้มีโอกาสมารับใช้แผ่นดินเกิด แม้จะเป็นในส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่งก็ตาม

การเป็นทหารพรานหญิงของข้าพเจ้าวันนี้ เชื่อว่าไม่ง่ายอย่างที่หลายคนคิด และสิ่งที่ยากยิ่งกว่านั้น คือการการปฏิบัติหน้าที่ เพื่อให้เกิดความชำนาญ และเป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติมากที่สุด ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม การทำหน้าที่ของพวกเรา “ทหารพรานหญิง” ในการรับใช้ชาติ ที่สามารถบอกให้สังคมได้รับรู้ว่า พลังกายที่แข็งแกร่ง บวกกับพลังใจที่เข้มแข็ง ห้าวหาญ แน่วแน่ สามารถสร้างสันติสุขให้กลับคืนสู่ชายแดนภาคใต้ ได้ในทุกยาม แม้ว่าภารกิจในจังหวัดชายแดนภาคใต้ จะยุติลงในวันหนึ่งวันใดก็ตาม แต่ทว่า....ภารกิจของชีวิต เหล่าดอกไม้เหล็ก จะยังคงโลดแล่นต่อไป ตามวิถีที่พวกเราได้เลือกแล้ว คือการเป็นทหารพรานทั้งชีวิตและจิตใจ

อส.ทพ.หญิง ธนารัตน์ ดิษโสภา และ
อส.ทพ.หญิง พัชรีพร คงฤทธิ์ /เรียบเรียง
ศูนย์ประชาสัมพันธ์
กองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในภาค ๔ ส่วนหน้า

เมื่อข้าพเจ้า...มาเป็นทหารพรานหญิง (ตอนที่ 2)

จากบทความเรื่องนี้ในตอนที่ 1 เป็นการถ่ายทอดประสบการณ์ชีวิต ของการเข้ามาเป็นทหารพรานหญิงของลูกผู้หญิง 2 คน และในตอนที่ 2 ก็ยังคงเป็นการถ่ายทอดเรื่องราวของลูกผู้หญิงอีก 2 คน ในการเบนเข็มชีวิตมาเป็น “ดอกไม้เหล็ก ผู้พิทักษ์ ชายแดนใต้” ของ ส.ต.หญิง นิรอหายาตี นิสาเม๊าะ และ ส.ท.หญิง ฮามีด๊ะ กะลูแป ซึ่ง “ดอกไม้เหล็ก” ทั้งสองคนนี้เธอได้บอกเล่าเรื่องราวของเธอไว้อย่างน่าสนใจทีเดียว.....

เช้าวันหนึ่ง เมื่อกลางปี 2549 ภายหลังการทราบข่าวดีว่าได้รับการคัดเลือกและจะต้องไปรายงานตัวที่หน่วย เฉพาะกิจกรมทหารพรานที่ 43 วันนั้น พ่อ แม่ พี่สาว และพี่เขย ร่วมเดินทางไปเมื่อรายงานตัวเสร็จ ก็เดินทางไปเข้ารับการฝึกที่ค่ายวชิราวุธ จ.นครศรีธรรมราช โดยมีรุ่นพี่คอยต้อนรับ ยังจำได้ดีว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งเป็นบุคคลที่มีความเคร่งมาก ทำให้รู้สึกกลัว เพราะไม่รู้จักใคร มารู้ทีหลังว่าเป็น ผบ.หมวดทหารพรานหญิงระหว่างการฝึกตามกระบวนต่างๆ มากมาย รวมทั้งการทำการเรียกรวมแถวตอนดึก ฝึกการเข้าเวร – ยาม เพื่อฝึกความอดทน และความรับผิดชอบ

หลังการฝึกเสร็จสิ้นลง พวกเราได้แยกย้ายอยู่ประจำตามกรมทหารพรานต่างๆ โดยดิฉันได้เลือกอยู่กรมทหารพรานที่ 43 ในค่ายอิงคยุทธบริหาร จ.ปัตตานี มีการรับน้องใหม่ของรุ่นพี่ การรับน้องมีหลายรูปแบบเพื่อทดสอบความอดทน “ชีวิตที่เคยทำงานอยู่ที่ อบต. ในสำนักงานแต่งตัวสวย ใส่รองเท้าส้นสูง มันสวนทางกันซะแล้ว” ไม่นึกเลยว่าจะใช้ชีวิตแบบผู้ชาย ทำงานในพื้นที่เสี่ยง ทำงานตลอด 24 ชั่วโมง และจะมีเวลาพักผ่อนมีน้อยมาก ส่วนผู้ควบคุมดูแลในภาพรวมคือผู้หมวด ซึ่งเป็น ทหารพรานหญิง หรือ “หมวดหญิง” ซึ่งเป็นคนเจ้าระเบียบ เคร่งต่อระเบียบวินัยมาก

ต่อมาเมื่อปลายปี 2551 ดิฉันสูญเสียคุณพ่อผู้มีพระคุณทั้งชีวิต ผ่านไปหลายเดือนก็เริ่มที่จะทำใจได้กับการสูญเสีย ชีวิตของการเป็นทหารพรานหญิง เริ่มทำให้ดิฉันเป็นคนแกร่งขึ้น เนื่องจากได้รับการฝึกเรื่องความอดทน ระเบียบวินัย รักพวกพ้อง ต้องมีความรอบรู้ และรอบคอบ ตามคำที่ว่า “ไม่มีอะไร ที่ทหารพรานหญิงทำไม่ได้ ทำไม่ไหว ทำไม่ทัน รับคำสั่ง ทำทันที ทำให้ดีที่สุด ”

กลางปี 2553 ได้มีการจัดตั้งหมวดทหารพรานหญิงเพิ่มเติม ให้กับ ทภ.4 ได้มีการเปิดการสอบคัดเลือกอาสาสมัครทหารพรานหญิง เพื่อบรรจุเป็นนายสิบอีกครั้ง มีคนสมัครสอบ 20 คน คัดเลือกเพียง 2 คน ดิฉันสอบได้ที่ 1 เป็นสิ่งที่ไม่คาดคิดมาเลยว่าจะสอบได้ลำดับที่ 1 แต่ดิฉันก็ทำได้ ประสบผลสำเร็จขึ้นมาได้ บัดนี้ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในชีวิตแล้ว ด้วยเพราะความมานะ พยายาม ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค มองไปสู่อนาคตคือความสำเร็จ และความภาคภูมิใจของครอบครัว จากอาสาสมัครทหารพรานหญิง เมื่อวันวาน วันนี้เราคือ ส.ต.หญิง นิรอหายาตี นิสาเม๊าะ ตำแหน่ง ผบ.หมู่ ทพ.หญิง 73 มว.ทพ.หญิง 7

ต่อมาได้รับการฝึกการเป็นผู้นำ และได้ฝึกรุ่นน้องที่เข้ามาเป็นทหารพรานหญิงรุ่นใหม่ เป็นเวลา 45 วัน ในหน้าที่ใหม่ของดิฉัน คือ ทำหน้าที่ ผบ.หมู่ ทพ.หญิง การปฏิบัติงานไม่ได้แตกต่างกับตอนที่เป็นอาสาสมัครทหารพรานหญิง จะแตกต่างตรงที่เราเป็นผู้นำไม่ใช่ผู้ตามเหมือนแต่ก่อน การเป็นผู้บังคับหมู่จะต้องมีหน้าที่ควบคุม กำกับดูแล อาสาสมัครทหารพรานหญิง (ลูกหมู่) ของเราด้วยตัวเอง ก็เพิ่งรู้ว่าการเป็นผู้นำคนจะต้องมีความอดทน มีความรักเท่าเทียมกัน ไม่เอารัดเอาเปรียบซึ่งกันและกัน ต้องมีเหตุผล เอาใจเขามาใส่ใจเรา รับฟังความคิดเห็น ต้องรู้จักเสียสละ ต้องเป็นคนกล้าตัดสินใจ จึงจะเป็นผู้นำที่ดี

สำหรับการออกไปปฏิบัติงานในพื้นที่ การปฏิบัติงานของทหารพรานหญิง ส่วนใหญ่จะเป็นงานด้านมวลชนเชิงรุก ในการสื่อสารกับประชาชนจะใช้ภาษายาวี ประชาชนส่วนใหญ่ก็จะให้ความร่วมมือ

ส่วนความรู้สึกในฐานะที่ดิฉันเป็นทหาร นับถือศาสนาอิสลาม อยู่ใน 3 จังหวัดชายแดนใต้ คนหนึ่ง ก็ไม่เคยคิดแบ่งแยกศาสนา การเป็นอยู่ขนบธรรมเนียมประเพณีต่าง ๆ ด้วยความเป็นคนไทยคนหนึ่ง ที่มีหัวใจเต็มเปี่ยมด้วยความรัก และภักดีต่อชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ จึงมาสมัครเป็นทหารพรานหญิง โดยครอบครัวให้การสนับสนุน การมาใช้ชีวิตทหารพรานหญิง จะยิ่งเพิ่มพลังของความรักชาติ ความภาคภูมิใจต่อภารกิจที่ได้รับใช้ประเทศชาติ แม้ว่าผืนแผ่นดินถิ่นเกิด ความมีเชื้อชาติ ศาสนา เราไม่สามารถเลือกเกิดได้ก็ตาม แต่ทุกคนก็เลือกที่จะทำในสิ่งที่ดีได้ ประสบการณ์ของการปฏิบัติหน้าที่ การได้ออกไปพูดคุยกับประชาชนในพื้นที่ ทำให้รู้ว่า ทุกคนคิดอย่างไร ชาวบ้านเขาก็คิดเหมือนเรา คือ

.......ไม่ว่าจะเกิดมา นับถือศาสนาใด ทุกคนที่ได้เกิดมาบนผืนแผ่นดินไทยนี้ ต้องรักชาติไทย และรักพระเจ้าอยู่หัวฯ ของชาวไทยทุกคน......

ส่วนประสบการณ์ชีวิตของการเข้ามาเป็นทหารพรานหญิงอีกคนหนึ่งของ ส.ท.หญิง ฮามีด๊ะ กะลูแป ตำแหน่ง ผบ.หมู่ ทพ.หญิง 53 มว.ทพ.หญิง 5 ซึ่งถ่ายทอดประสบการณ์ให้ฟังว่า.... “ดิฉันได้ศึกษาอยู่ที่วิทยาลัยเทคนิคปัตตานี ชั้น ปวส.2 ขณะเรียนอยู่วิทยาลัยเทคนิคปัตตานี ก็ได้เรียนนักศึกษาวิชาทหาร ปี 4 ด้วย ฐานะทางบ้านครอบครัวพออยู่ พอกิน พ่อแม่ต้องการให้ลูกเรียนสูงๆ และหวังอยากให้ได้บรรจุรับราชการ ช่วงนั้นดิฉันอยากจะเรียนให้จบเร็วๆ จะได้ช่วยลดภาระพ่อกับแม่

เมื่อการเปิดรับสมัครอาสาสมัครทหารพรานรุ่นที่ 1 ที่กรมทหารพรานที่ 43 ดิฉันก็ได้รับการคัดเลือกเป็นทหารพรานหญิง ผ่านการฝึกที่ค่ายวชิราวุธ จ.นครศรีธรรมราช 1 เดือน และกลับมาฝึกเพิ่มเติมที่กรมทหารพรานที่ 41 ประมาณ 15 วัน นึกถึงตอนที่อาสาสมัครทหารพรานหญิงได้ออกไปปฏิบัติงานนอกพื้นที่ ได้ไปปิดล้อมตรวจค้น และสลายม๊อบ เพราะช่วงนั้นจะมีกลุ่มสตรีประท้วงกันเยอะและบ่อยมาก วันไหนที่ไม่มีม๊อบ เราก็จะออกไปพบปะชาวบ้าน พูดคุย แจกจ่ายยาสามัญประจำบ้านให้กับชาวบ้านที่อยู่พื้นที่ใกล้เคียง ออกไป รปภ.ตามงานเทศกาลต่างๆ ตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา หลังจากเสร็จงานแล้วก็จะกลับมาพักผ่อน โดยไม่ต้องคิดว่าพรุ่งนี้ จะต้องทำอะไรบ้าง

ผ่านไปประมาณ 7 เดือน ได้มีการเปิดสอบเจ้าหน้าที่โครง (ตำแหน่งนายสิบ) ดิฉันกับเพื่อน ๆ ทั้งหมดสมัครสอบกันทุกคน มี 6 คนที่มีคะแนนไล่เลี่ยกัน ผบ.กรม.ทพ. 43 จึงได้สั่งการให้เขียนเรียงความเรื่อง ความไม่สงบ 3 จังหวัดชายแดนใต้ ดิฉันได้รับคัดเลือก 1 ใน 3 และก็ได้ไปสอบแข่งขันอีก กับเพื่อนแต่ละกรมที่กองทัพภาคที่ 4 กระทั่งได้รับคัดเลือกจากกรมฯ ทั้ง 5 กรม รวมทั้งหมด 22 คน แต่จะคัดเลือกให้เหลือเพียง 12 คนเท่านั้น ซึ่งดิฉันก็ติด 1 ใน 12 นั้นด้วย
ดิฉันก็ได้ไปฝึกเจ้าหน้าที่โครง ที่ค่ายการฝึกรบพิเศษสิชล อ.สิชล จ.นครศรีธรรมราช กระทั่งการฝึกจบ ดิฉันและเพื่อน จะต้องไปทำหน้าที่ฝึกทหารพรานหญิงใหม่ ที่เปิดรับสมัครใหม่ ในรุ่นที่ 2 ที่กองพันทหารปืนใหญ่ที่ 5 จ.สงขลา จากนั้นก็กลับมากรมทหารพรานที่ 43 พร้อมกับทหารพรานหญิงใหม่ที่เพิ่งจบมา การทำหน้าที่ใหม่ของดิฉัน ฝึกให้ดิฉันได้มีความรับผิดชอบมากขึ้น เนื่องจากจะต้องวางแผนว่าตัวเองจะทำอะไรบ้างในแต่ละวัน สิทธิต่าง ๆ ความเป็นอยู่ของลูกน้อง จะสุข หรือ ทุกข์เป็นอย่างไร กลับจากทำงาน จะต้องมานั่งทำสรุปการปฏิบัติงานทุกครั้ง ส่วนทางครอบครัวก็ความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น เพราะดิฉันได้ส่งเสียทางบ้านมากขึ้น โดยเฉพาะพ่อกับแม่ ที่ภาคภูมิใจในตัวดิฉันมาก การเป็นลูกผู้หญิงที่ไม่เหมือนผู้หญิงทั่วๆ ไป การมาบรรจุเข้ารับราชการ ตามความฝันของพ่อกับแม่ ที่คาดหวังไว้ ส่วนตัวดิฉันเองก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น และต้องมีสติตลอดเวลา “ต้องคิดก่อนทำ ต้องกล้าตัดสินใจ และต้องกล้าแสดงออก”

ประสบการณ์จากชีวิตจริงของลูกผู้หญิง ทั้ง 2 คน ที่มีถิ่นกำเนิดจากปลายด้ามขวาน จึงน่าจะเอาเป็นแบบอย่างสำหรับความเข้มแข็งอดทน ฝ่าฝันอุปสรรคจนประสบความสำเร็จได้ด้วยตนเอง และวันนี้ทั้งสองคน ต่างก็ได้ทำหน้าที่เป็นผู้รับใช้ประเทศชาติ ได้ตอบแทนบุญคุณแผ่นดินเกิด ไม่แตกต่างจากชายชาตรี ที่ทำหน้าที่ทหารหาญในชายแดนใต้ ภารกิจของเหล่า “ดอกไม้เหล็ก” ที่ดูบอบบาง แต่แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ ผู้เขียนขอเป็นกำลังใจให้กับเธอทั้งสอง และหน่วยเฉพาะกิจกรมทหารพราน ทุกกรม ที่มีดอกไม้เหล็กไว้ประดับกรม แต่พวกเธอเหล่านี้ มิได้เป็นดอกไม้ประดับที่มีแต่ความสวยงามเท่านั้น แต่ด้วยความเข้มแข็ง อดทน และตั้งใจจริง ที่จะทำหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมาย ให้บรรลุความสำเร็จ คือ สันติสุข และความสงบสุขของชายแดนใต้ นั่นเอง

วจิรา ชุติกชุษณพงศ์/เรียบเรียง
ศูนย์ประชาสัมพันธ์
กองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในภาค ๔ ส่วนหน้า